Bazen yazıp yazıp silmek gibi hayat.  Hemde bir seferde , gözünün önünden kaybolması gibi her şeyin. 

Aceleyle yazılan onlarca satır ve aralarında imla hataları. Kurallar koyulmuş, uymak lazım! 

-O kadar yazdın peki nerde senin emeğe saygın?

-Öyle deme vardı bir şüphe bütün emeğimi attım çöpe! Zamanı düşünmedim harcadığım, düşünemedim. Hatta şimdi bunları düşüneceğimi bile düşünemedim yarın neyi düşüneceğimi düşünmekten.

Yarın hep içinde bir umut besler.

Yarın’ın içinde umut vardır.

Bugün’ün içinde de dün umut yok muydu ?

Dün bugün’ü böyle mi hayal etmiştin?

İçine umut koymuş

muydun?

Hepsini bir arada tutmuş muydun ?

Sen + Ben = Anlamsız

yani sensiz ben, bensiz sen...

Söyleyecek hiç bir sözü kalmayanlara geldiği kadar anlamsız. Artık takati kalmayanların anlamsızı anladığı kadar anlamsız. Çünkü o daha önce anlam’dı. Yani bahsettiğim an’ın bir anlamı varken! 

anlamı olan herkese benden hediye*